Öneri Listesi

Gaspar Noé’yi evde izlemek başka, filmlerinin görüntü ve ses dünyasına sinema salonunda teslim olmak başka. Üç gece boyunca yönetmenin farklı dönemlerinden Dönüş Yok, Climax ve Vortex’i büyük perdede izleme fırsatı, rahatsız edici ama kolay unutulmayan bir sinema deneyimi arayanlar için iyi bir bahane.

Kızıl Çöl, üzerinden 60 yıldan fazla zaman geçmesine rağmen modern sinemanın en etkileyici filmlerinden biri. Michelangelo Antonioni’nin ilk renkli filmi olan yapım, 1964 Venedik Film Festivali’nde Altın Aslan’ı kazanarak daha çıktığı dönemde sinema tarihindeki yerini sağlamlaştırdı. Filmin bugün hâlâ izlenmesinin nedeni ise yalnızca bir klasik olması değil. Monica Vitti’nin canlandırdığı Giuliana üzerinden yalnızlık, kaygı, yabancılaşma ve modern dünyanın insan üzerindeki etkisini anlatırken Antonioni, renkleri ve endüstriyel manzaraları karakterin ruh hâlinin bir parçasına dönüştürüyor. Bugün bize oldukça tanıdık gelen bu duyguları 1964’te böylesine modern bir sinema diliyle anlatmış olması, filmin neden eskimediğinin en güzel cevaplarından biri. Şimdi Kızıl Çöl’ün yıllar sonra yeniden sinemalarda olması da onu keşfetmek ya da tekrar izlemek için güzel bir fırsat. Film aynı zamanda HBO Max ve TV+’ta da izlenebiliyor. Ama Antonioni’nin renk kullanımının ve titizlikle kurulmuş kadrajlarının filmin en önemli parçalarından biri olduğunu düşününce, bizim ilk tercihimiz büyük perde. Kısacası ister evde keşfedin ister sinemada yeniden görün, 60 yıl sonra hâlâ bu kadar çağdaş hissettiren bir filmin neden klasikleştiğini anlamak için iyi bir zaman.

La La Land benim en sevdiğim filmlerden biri. Her şeyden önce cazı çok seviyorum ve filmin müzikle kurduğu dünya bile benim için onu özel kılmaya yetiyor. Ama asıl sevdiğim tarafı, kusursuz bir aşk hikâyesi anlatmaya çalışmaması. Bana çok daha gerçek bir ilişkiyi anlatıyor: Birbirini gerçekten seven ama hayalleri, seçimleri ve hayatın yönü yüzünden aynı yerde kalamayan iki insanı. Finalinin “mutlu son” olmaması da bende hiçbir zaman bir mutsuzluk yaratmadı. Hatta garip bir şekilde, o son beni mutlu ediyor. Çünkü Mia ve Sebastian’ın birlikte olmaması, yaşadıkları şeyin değersiz olduğu anlamına gelmiyor. Bazen bir ilişkinin güzel olması için sonsuza kadar sürmesi gerekmiyor. Belki de La La Land’i bu kadar sevmemin nedeni tam olarak bu.

Muhteşem Güzellik, yalnızca görsel dünyasıyla değil, sinema tarihine bıraktığı izle de görülmeyi hak eden filmlerden. Paolo Sorrentino’nun filmi En İyi Yabancı Dilde Film Oscar’ını, Altın Küre’yi ve BAFTA’yı kazandı; Cannes’da ana yarışmada gösterildi. Avrupa Film Ödülleri’nde de En İyi Film ve En İyi Yönetmen dahil önemli ödüllerin sahibi oldu. Ama bizim önerme nedenimiz ödüllerinden biraz daha fazlası. Roma’nın ihtişamı, bitmek bilmeyen partiler ve gösterişli hayatın altında yaşlanmak, geçmişe dönüp bakmak ve bütün bu güzelliğin içinde hâlâ anlamlı bir şey aramak üzerine bir film. Toni Servillo’nun Jep Gambardella’sıyla Roma’da dolaşırken bazen bir hikâyeden çok bir ruh hâlinin içinde kalıyorsunuz. Gösterişli, melankolik ve yer yer tuhaf. Üstelik şu sıralar yeniden sinemada. Evde HBO Max’ten izlemek mümkün olsa da, Sorrentino’nun Roma’sını ve Luca Bigazzi’nin görüntülerini büyük perdede görmek için bizim tercihimiz kesinlikle sinema. Bence bu versiyon Fromia'ya daha çok yakıştı. Hem “neden önemli?” sorusunu ödüllerle cevaplıyor hem de “biz neden öneriyoruz?” kısmında kendi sesimize dönüyor.

Penélope Cruz, Edward Norton, Olivia Wilde ve Seth Rogen’ı aynı yemek masasına oturtmak zaten merak etmek için yeterli. İlişkiler üzerine konuşan ama bunu ağır ağır değil, bolca gerilim ve mizahla yapan filmleri seviyorsan bu hafta şans verebileceğin filmlerden.

Üç filmi arka arkaya izlemek, Kieślowski’nin özgürlük, eşitlik ve kardeşlik fikirlerini nasıl birbirine bağladığını çok daha güzel hissettiriyor. Üstelik böyle filmleri evde açıp izlemek başka, yeniden büyük perdede görmek bambaşka.